• نظام حقوقی چین

    نظام حقوقی چین

  • نظام سیاسی چین

    نظام سیاسی چین

  • نظام اداری چین

    نظام اداری چین

ادبیات چین

مختصری درباره توسعه ادبیات چین

ادبیات چین باستان داری موقعیتی مهم و منحصر به فرد است. امپراتور وی ونچار پی(حکومت:٢٢٠-٢٢۶م) معتقد بود:((ادبیات مهم ترین حلقه ارتباطی برای تفاهم و صلح کشورهاست)). جایگاه ادبیات در دوران باستان تا جایی بود که سیستم امتحانات سلطنتی مهم‌ترین رکن انتحاب امپراتوری‌های چین باستان بود و انتخاب مقامات کشوری بر اساس فضای شعری آنان صورت می‌پذیرفت. سنت ادبیات چین داری سابقه بسیار طولانی‌ای است که در مسیر توسعه خود تبدیل به مفاهیم ادبی و اشکال هنری منحصر به فرد شد که تاثیر عمیقی در ادبیات دوران پس از خود داشت. شعر، داستان تئاتر و غیره در ادبیات باستانی چین به تدریج در روند تاریخ به بلوغ و تکامل رسید و نهایتاً گنجینه‌ای جاویدان در دل ادبیات کلاسیک جهان از خود برجای گذاشت.

روند تاریخی ادبیات چین باستان

ادبیات چین داری تاریخی بلند و سابقه‌ای طولانی است که اغلب نقطهٔ آغاز دوران معاصر آن را از شروع انقلاب ادبی در سال ١٩١٧ می‌دانند. ادبیات قبل از این سال همان ادبیات باستانی چین بوده است‌. ادبیات باستانی چین در طول تاریخ چند هزارساله خود به طور کلی به سه دورهٔ مختلف تقسیم می‌شود:ادبیات باستانی آغازین(قرن سوم پیش از میلاد)، ادبیات باستانی میانی (قرن سوم تا شانزدهم میلادی) و ادبیات باستانی اخیر (اویل قرن شانزدهم تا بیستم).

ادبیات باستانی آغازین

نخستین مرحله ادبیات باستانی آغازین ادبیات ماقبل سلسله چین است که شامل دوره‌های تاریخی شانگ(١۶٠٠-١٠۴۶ پ‌م)، جو غربی (١٠۴۶-٧٧١ پ‌م)، بهار و پاییز(٧٧٠-۴٧۶ پ‌م) و دوران کشورهای جنگی (٢٢١پ‌م-۴٧۵م) است.

از ویژگی های برجسته ادبیات ماقبل سلسله چین این است که هنوز هم در بطن فرهنگ، سرچشمه ادبیات، تاریخ و فلسفه است. بنابراین، بالاترین بخش نثر در ادبیات باستانی چین، که از دوران ادبیات ماقبل سلسله چین به جا مانده، شامل شانگ شو، جوا جوان، گویو، جن گوچه و غیره همچنین آثار مکاتب فلسفی کنفوسیوس، تائوئیسم و موجیاست.

آثاری همچون جوای، لائو تسه، لون یو، منگ تسه و جوانگ تسه نیز هست. دستاورد برجسته دیگر ادبیات سلسله چین آغازین در زمینه شعر است که شی جینگ و چو چی دو کتاب درخشان ور طول قرن‌هاست. شی جینگ نخستیم مجموعه شعری در این دوره است که‌ از اوایل سلسلهٔ جو تا اواسط سلسله بهار و پاییز است. دیگر مجموعهٔ شعرِ ترانه چو چی بوده که دارای فرم ادبیات محلی چو(هو بی و هو نان امروزی)

با وزن لهجه‌ی محلی در زمینه موضوعاتی همچون طبیعت، انسان و آداب و رسوم تاریخی است. صاحب عمده آتر چو چی چو یوان است که اولین شاعر بزرگ تاریخ ادبیات چین است.

قسمت دوم ادبیات آغازین ادبیات چین و هان است. تقسیمات تاریخی آن شامل چین(٢٢١-٢٠۶م)، خن غربی(٢٠۶پ‌م-٢۵م)، و خن شرقی(٢۵-٢٠۶پ‌م) است. در این اوضاع فرهنگی و سیاسی يکپارچه، ادبیات چین و هان سرزندگی خود را در مقایسه با ادبیات چین ماقبل سلسله چین از دست داد و سمت سکون و قالبی شدن پیش رفت. نمونه کامل شکل ادبی این دوران در (( خن فو)) به بهترین کل نشان داده شده است. بیشترین موضوعات شکل ادبی خن فو درباره کاخ‌ها، شهرها، شکار رفتن امپراتور و غیره و توصیفات زیبا بوده و حتی توانایی استفاده از واژگانی تطبیقی را نیز داشته است. در نثر، بهترین مثال این دوره، که دارای سطح بالای دوران چین و خن است،کتاب یادداشت‌های تارخی سی مه چیان است. این کتاب، در هنر توصیفی و شخصیت پردازی، دارای دستاوردهای منحصر به فرد بوده است. اما در عرصه شعر، جنبش جدیدی پدیدار شد که نه تنها در ترانه های محلی دوران هان مرسوم بود، بلکه افرادی فرهنگی از طبقه متوسط رو به پایین اثر نوزده شعر باستانی را خلق کردند. این اثر دوباره جدایی‌ها، پریشانی ها و نگرانی‌های انسان‌ها از تغییرات زندگی است که دارای زیانی ساده و احساساتی صادقانه است که حتی پس از گذشت هزاران سال، هنوز هم خوانندگان آن با این موضوعات همدردی می‌کنند.

تقسیمات تاریخ ادبیات باستانی میانه از اوایل دوران وی(٢٢٠-٢۶۵م) و جین(٢۶۵-۴٢٠م) شروع می‌شود، از سلسله‌های جنوب و شمال(۴٢٠-۵٨٩م)، شو(۵٨١-٩٠٧م)، تانگ(۶١٨-٩٠٧م)، پنج سلسله(٩٠٧-٩۶٠م)، سونگ(٩۶٠-١٢٧٩م) و یوان(١٢٧١-١٣۶٨م) عبور می‌کند تا در میانه دوره مینگ(١٣۶٨-١۶۴۴م) به پایان می‌رسد.

اول تاریخ ادبیات باستانی میانخ از دوره های وی و جیندتا دوره میانخ تانگ طول کشید و ادبیات چین از مرحله خودجوش وارد مرحله خودکفا شد. این رومو به خصوص در خلقه شعر به اوج خود رسید. در این چند صد سال، شعرای برجسته‌ای مثل ستاره در فلک درخشیدند، از سه چا(اشاره به چا چا با دو پسرش، چاجب و چاپه) و ((هفت ادیب جین ان))

(در دوران جین ان[حکومت:١٩۶-٢٢٠م] که به مجموعه هفته نویسنده و ادیب گفته می‌شده)، ((شاعر جون شی)) یعنی در دوران اوایل وی(٢۴٠-٢۴٩م)رئیس هفت عالم جنگل بامبو، شاعر سرشناس، جی کانگ، گرفته تا تائویوان‌مینگ، شیه لینگ یون، یوشین در ادامه تا((چهار شاعر برجسته اوایل تانگ)) یعنی در دوره اوایل تانگ، مجموعه این چهار فرد اهل ادبی به نام های وانک‌بو، یانگ جونگ، لوجولین و لوبین‌وانگ بوده‌اند گرفته تا چنگ‌جی‌آنگ، همچنین در ادامه تا منگ خائورن، گاشی، چن‌شن، لی‌بای، دوفو و غیره است. این شاعران هرکدام دارای ویژگی‌های شخصیتی خاص همراه با سبک‌های منحصر به فرد خود بودند:عزت و شکوهمندی اثر حماسه جین‌ان، دردمندی و اندیشه‌ورزی در اثر ندای حقیقت و شکوهمندی اوضاع دوره تانگ که در قالب‌های شعری نسل بعدی تاثیرات عمیق و بنیادینی گذاشت.

بخش دوم تاریخ ادبیات باستانی میانه از اواسط سلسله تانگ شروع شد تا سقوط سلسله سونگ جنوبی ادامه یافت. در این دوره، بزرگ‌ترین مکتب ادبی «جنش ادبیات باستانی» یعنی در زمینه اصلاحات سبک، قالب و زبان ادبی بود. خن‌يو اولین پرچمدار در سلسله تانگ بود. پس از آن، در دوره سونگ، شاعری به نام او یانگ شیو و عده ای دیگر ادامه دهنده جنبش خن‌یو بودند که در پیشبرد نثر چین تأثیرات عمیقی گذاشت. شعر، پس از گذراندن اوج خود در سلسله تانگ شکوهمند، در میانه و اواخر سلسله تانگ شاعرانی همچون بای جوای، لی شانگ‌این و دو مو راه های توسعه جدید را گشودند و بدین ترتیب، در قالب‌های ادبی نوع جدیدی به نام «چی» به وجود آمد. شاعران سبک دلگشای ادبی مانند سو‌شی، شین چی جی، ليو يونگ ولی چینگ جائو نمایندگان شعر دوره سونگ، یعنی «چی»، شناخته شدند. نکته ای که یشتر باید به آن توجه کرد این است که از سلسله تانگ میانه به بعد نشان می دهد که رمان چینی به مرحله پختگی خود رسیده و همزمان با شکوفایی اقتصادی و تجارت کالا و رشد فرهنگ عمومی مردم در سلسله سونگ سبب پدیدار شدن رمان با موضوعات حرف های مردم شد که این نوع رمان سنت ادبیات باستانی چین را، که دارای زبانی پیچیده در متون کتی بود، کاملا تغییر داد و ساده کرد و پایه اصلی زبان و شیوه بیان توصیفات را در رمان بعد از خود پایه گذاری کرد.

بخش سوم تاریخ ادبیات باستانی میانه از سلسله یوان شروع شد و تا اواسط سلسله مینگ طول کشید. مبنای اصلی مکتب ادبی، که قبلاً شعر نثر بود، جای خود را به رمان  اپرای سنتی چین داد. تصنیف یوان چو نه تنها در تاریخ اپرای چین یک مرحله جدید به حساب می آید، بلکه همراه با شعر تانگ  چی سونگ، به عنوان مکتوبات مقدس دیگری در تاریخ ادبیات باستان چین به وجود آمد. با پدیدار شدن دو رمان با نام‌های داستان‌های جنگ‌های سه پادشاهی و حاشیه آب، عصر جدید ادبیات در چین فرارسید.

ادبیات باستانی اخیر از اواسط سلسله مینگ تا آغاز  «انقلاب ادبی» در سال ۱۹۱۷ حدود چهارصد سال است که متعلق به ادبیات باستانی اخیر است. اواسط سلسله مینگ تا آغاز جنگ تریاک (۱۸۴۰-۱۸۴۲) بخش نخست ادبیات باستانی اخیر را تشکیل می‌دهد. در این زمان، در عرصه ادبيات، نه تنها شعر و نثر سنتی، بلکه اپرا و رمان نماینده اصلی بخش نخست ادبیات باستانی اخیر است؛ به ویژه رمان، قالب ادبی و موضوعات تفکری رو به پختگی رفت که آثار کلاسیکی همچون سفر به باختر، رؤیای عمارت سرخ، داستان دیو و جن لیائو زای و روایات محافل ادبی بالاترین دستاوردهای این دوره در رمان باستانی چین است.

بعد از جنگ تریاک، چین از دره فئودالی به نیمه فئودالی نیمه مستعمره تبدیل شد. تغییرات اجتماعی رفته‌رفته با خود عقاید  نوآوری های ادبی جدیدی آورد. ادبیات به وسیله‌ای برای اصلاح جامعه بدل شد و به تدریج از ادبیات غربی نیز تأثیر پذیرفت و در قالب سنتی، سبک جدید  تفکر نو را در خد رویاند.

در سال ۱۹۱۷، انقلاب ادبی شروع شد و  «اسی»، که به عبارت دیگر همان  «جنبش چهارم می» است، قسمتی از جنبش این فرهنگ نو به حساب می آید.

این جنبش با زبان باستانی مخالف و با زبان نو موافق است؛ یعنی با ادبیات قدیم مخالف و در حکم پرچم ادبیات نو است که نهایتاً در زبان ادبیات نو در تاریخ ادبیات چین کتیبه‌ای مشخص بنا نهاد. ادبیات باستانی چین در طول هزاران سال سرانجام به پایان رسید و ادبیات چین پا به عرصه نوین گذاشت.

مشخصت اساسی ادبیات باستانی چین

عقاید ادبی خاص

توجه به فاکتور بیان روحیات شخصی و کاربردی و اجتماعی بودن آن از ویژگی‌های  اصلی ادبیات باستانی چین است. کتاب لون يو، بازمانده از مکتب کنفوسیوس، به این موضوع می‌پردازد که با شعر می‌توان احساست درونی را ابراز کرد و به شکل قابل مشاهده درآورد، می‌توان به واسطه شعر با مردم ارتباط برقرار کرد و دست به انتقاد زد. روی هم رفته، می‌توان این گونه گفت که شعر بیانگر احساسات شاعران و بیانگر طبیعت و جامعه است و برای برقراری دوستی‌ها و انتقاد از نادرستی هاست که نشان‌دهنده شناخت عمیق در فواید تربیتی جامعه و فواید زیباشناسی شعر است. وانگ چونگ (۲۷-۹۷م) در سلسله هان معتقد بود که «صد متن کاربردی در جامعه‌ هم کم است، یک متن بی‌ کاربرد در جامعه هم زیاد است». بای جو ای، از شاعران سلسله تانگ، می گوید: «مقالات  در چهارچوب زمان خود شکل می گیرد، اما شعر فراتر از چارچوب زمان است». سو شی، نویسنده سلسله سونگ، اشاره می‌کند که  «ادبیات برای رساندن مفاهیم است و متن ادبی باید خطاهای زمان خود ر آشکار سازد». این دسته توضیحات بیانگر آن است که ادبیات برآمده از طی قرن‌ها به ماهیت جمعه اهمیت می دهد. آثار ادبیات باستانی چین همواره بیانگر احساسات و زندگی مردم بوده است. دو سبک  «گون ان» و «جینگ لینگ»، برای مثال در سلسله مینگ،مشخصا بیان می‌کنندذکه شعر باید در قالب‌های مختلف بیان کننده حس تنهایی فرد باشد. این نوع اثار فاخری که بیانگر احساسات فردی است به طور گسترده در دوران‌های مختلف موجود است و باید در طول زمان به نسل‌های بعدی انتقال داده شود

عقاید خاص ادبیات باستانی چین تحت تأثیر تفکرات کنفوسیوس و لائو تسه شکل گرفته است. بیان اصلی مکتب کنفوسیوس این است که «برای داشتن جهانی امن، نیاز به کشورداری است؛ برای داشتن کشورداری منسجم، نیاز به اداره کردن خانواده است؛ برای اداره کردن خانواده، نیاز به بررسی خویشتن و برای خویشتن داری، نیاز به تغییرات بنیادین در فکر هر فرد است». دو فو در شعر خودش ی گوید: «در زمان پادشاهان قدیم چین، کشورداری یائو و سون آن‌چنان خوب بود که امروزه می‌توان رسوم مردمی را زنده کرد». امید به آینده خوشبختی است و وی این را پیشنهاد می‌کند. تائو یوان مینگ، نویسنده بزرگ و گوشه نشین، معتقد است که «اگر همه افراد با سعی و تلاش خودشان خدمت کنند، به آرزویشان می‌رسند». مكتب «دائو» به این معتقد است که «دائو باید با آزادگی تابع طبیعت باشد و به تکامل برسد». در سلسله‌های وی و جین، مكتب «شون» در اصل ادامه مكتب دائو بود. بودائیسم یک ذهب است، به خصوص تفکر چن جونگ (زین) دل‌شکستگی افراد فرهنگی را درمان می‌کند.

همچنین ببینید

روش تجارت با چینی ها

تجارت با چینی ها

روش های تجارت با چینی ها در تمام کارهای تجاری، آداب و رسوم نکته مهمی …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *