انقلاب فرهنگی 2

انقلاب فرهنگی 2

مائو در سال 1968، در راستای سیاست جدیدش،«نهضت حرکت به طرف ییلاق» را شروع کرد که طی آن،گاردهای سرخ و روشنفکران جوان،ازجمله دانشجویان کالج،دانشمندان،صاحبان مشاغل و کودکان اولیای تحصیل کرده، یعنی همان کسانی را که در پیشبرد سیاست انقلاب فرهنگی مائو و همسرش کوشیده بودند،برای کسب «تحصیلات مجدد» درمحضر روستاییان به نواحی دور دست روستایی گسیل کرد. این سیاست، که تقریبا به مدت یک دهه ادامه یافت، نه تنها برای القای فضایل و محسنات زندگی روستایی به ذهن روشن فکران ، بلکه برای مهار نارضایتی نسبت به رهبری گاردهای سرخ و حذف مخالفان بالقوه با اصلاحات مائو انجام شد.

با اینکه سیاست های انقلاب فرهنگی، که بین سالهای 1966 و 1968 اتفاق افتاد، رسما افراطی اعلام شدند، رهبران انقلاب فرهنگی تا زمان مرگ مائو، در سال 1976، قدرت خود را حفظ کردند و یک نسل از متخصصان و روشنفکران را از پیگیری مشاغل خود بازداشتند و درهمان سال، وضعیت خدمات اساسی، ازجمله مراقبت های بهداشت و تحصیل و حمل ونقل را رو به افول بردند.

به رغم بی نظمی و اختلال اجتماعی و اقتصادی در جامعه چین در این سالها، نابسامانی انقلاب فرهنگی منجر به تمرکز زدایی موقت در سیاست گذاری اقتصادی شد.مدیران شرکتهای دولتی توانستند کسب و کارخود را خارج از این حوزه برنامه ریزی متمرکز اداره کنند. بسیاری از شرکت های روستایی، فارغ از این اقتصاد برنامه ریزی شده،در طی سالهای دهه 1970 به سرعت رشد کردند. ناملایمات انقلاب فرهنگی،نسلی از کارافرینان بالقوه را نیز به وجود آورد که به کار سخت و تحمل سختی خو گرفته بودند،بیش از تئوری، به عملگرایی توجه داشتند و به دنبال فرصت بودند، از بساری جهات، انقلاب فرهنگی نسلی از کارآفرینان را پرورش داد که انرزی، پویایی و اشتیاق سرکوب شده آنها طی اصلاحات اقتصادی بعد از انقلاب آزاد شد.

همچنین ببینید

اپرای پکن

اپرای پکن

اپرای پکن و شهرت جهانی آوازی وجود دارد که در آن عنوان می‌شود: «خارجیها اپرای …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *